Doen

Sorry dat ik sorry zeg

sorry, excuses
(blog)

Vrouwen, en dan vooral de wat ouderen onder ons (en nee, we zijn niet ‘oud’), hebben er een handje van: ‘sorry’ zeggen als we ergens geen zin in hebben of een voorstel afwijzen. Sterker nog, we zeggen zelfs ‘sorry’ als er op straat iemand tegen ons opbotst. Of als we iemand iets willen vragen. Waarom doen we dat eigenlijk, sorry zeggen voor iets waar we niets aan kunnen doen of excuses maken bij wat een simpel ‘nee’ zou moeten zijn? Voelen we onszelf beter door sorry te zeggen? Willen we een ander niet kwetsen omdat we denken te bot te zijn bij gewoon een ‘nee’? Of vragen we bij voorbaat vergeving voor de weigering?

Tijd voor een test. Ik vroeg aan vijf mannen (waaronder mijn eigen man) en aan vijf vrouwen (onder wie mijn beste vriendin) van wie ik zeker wist dat ze het erg druk hebben: ‘Wil jij me binnenkort eens een uurtje helpen met het opknappen van mijn tuin?’
Mijn eigen man: ‘Binnenkort lieverd.’ Goed. Dat binnenkort ken ik ;-).
De antwoorden van man 2 tot en met 5 varieerden van een kort ‘Nee, geen tijd’, ‘Nee geen zin’, en ‘Neem een tuinman’. Geen van hen gebruikten het woord ‘sorry’’. Toen ik vroeg waarom ze geen excuses maakten waren ze duidelijk: ‘Ik heb niks fout gedaan, ik doe alleen iets niet.’
Vriendin: ‘Sorry lieverd, maar volgende week moet ik… en ze lepelde vervolgens de inhoud van haar hele agenda aan me op. De vier andere vrouwen verexcuseerden zich stuk voor stuk uitgebreid met sorry’s, en steekhoudende redenen waarom ze me niet kunnen helpen.
Op de vraag waarom ze zich zo verexcuseerden waren de antwoorden verrassend eensluidend: ze dachten dat het niet goed van hen was om te weigeren en wilden me niet kwetsen en zeker de lieve vrede bewaren.

“Voelen we onszelf beter door sorry te zeggen?”

Voelde ik me beter bij de uitgebreide uitleg van de vrouwen of bij de redelijk kortaffe afwijzingen van de mannen? Eigenlijk wel. En ik vond het ieder geval bijna zielig dat ik de dames de vraag had gesteld. Dat gevoel had ik bij de mannen niet.

Dat strookt met de mening van bijvoorbeeld Gili Freedman uit Texas. Volgens deze postdoctoraal onderzoeker in de psychologie moeten we stoppen met het maken van onnodige excuses. ‘Je brengt de ander daardoor in de positie dat ze alleen maar kunnen antwoorden dat het helemaal niet erg is dat je weigert.’ Ook hier weer: inderdaad. Ik antwoordde op alle excuses van de vrouwen dat het niet gaf, dat ik het wel zou redden etc. etc., terwijl ik bij de mannen mijn neiging bedwong om te vragen waarom ze niet wilden helpen en uiteindelijk alleen maar antwoordde met ‘okay’ en ‘prima’.

“Excuses maken betekent niet automatisch dat de ander gelijk vergevingsgezind is”

Teveel sorry is zeker niet goed. Wie te vaak ‘sorry’ zegt, zeker als het om iets kleins gaat, verliest geloofwaardigheid. Het sorry krijgt dan steeds minder betekenis. In plaats van respect te krijgen door de excuses krijg je steeds minder respect en wordt je gezien als zwak en onderdanig.

Wanneer wel een excuus of sorry? Geef een welgemeend excuus als er duidelijk iets mis is gegaan en je daarvoor verantwoordelijk bent. Toon je oprechte spijt en probeer of je het goed kunt maken. Kan dat niet, benadruk dan nog een keer dat je er ontzettend van baalt dat het zo gelopen is. Hou er rekening mee dat de ander misschien even tijd nodig heeft om je excuus te aanvaarden. Excuses maken betekent niet automatisch dat de ander gelijk vergevingsgezind is, ook al wil je dat nog zo graag.

Ik heb in ieder geval geleerd om er op te letten mijn ‘sorry’ wat meer te doseren en gewoon nee te zeggen als ik dat bedoel. En ‘nee’ te aanvaarden zonder dat ik me afgewezen voel. Sorry als ik dit nog wat moeilijk vind en af en toe de fout in ga ;-), zoals onlangs, toen ik nog ‘sorry’ zei toen ik uit wilde checken in de tram en er iemand voor de deur stond.

© Madeleine van de Wouw – MdW tekst
Trefwoord

Nieuwsbrief ontvangen?

Blijf op de hoogte van de laatste Upside berichten.


Advertentie